|
 «کارتهء
وزرا» نام دومین گزینه طنزهای سید عبدالقادر رحیمی است که اخیراً در
چاپخانهء حبیب الله حسیب در شهر کابل اقبال چاپ یافته است.
این گزینه سال پار (۱۳۸۵) به مناسبت روز
استقلال کشور جایزهء نخست طنز نویسی وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان را
ربوده است.
رحیمی از سال ۱۳۶۷ بدینسو طنز می نویسد.
نخستین گزینه چاپی طنزهای او «شاگرد داکتر صاحب» نام دارد که در شهر هرات
انتشار یافته است.
این گزینه نیز در سال ۱۳۸۴ برندهء جایزهء
نخست ادبی وزارت اطلاعات و فرهنگ گردید.
در «کارتهء وزرا» نویسنده ۲۹ طنز خود را که
عمدتاً در سالهای ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۲ نوشته شده، گرد آوری کرده است.
رحیمی در طنز هایش عمدتاً به مسایل اجتماعی
روزمره، مناسبات و سنت های خانواده گی می پردازد با این حال رگه های از
پرداخت های سیاسی در طنزهای او دیده می شود که این امر می تواند یکی از
برجسته گی های کار او به شمار آید.
یکی از دلایلی که طنز نویسی هنوز در
افغانستان نتوانسته است تا مانند انواع ادبی دیگر چون داستان و شعر اهمیت
بیشتری پیدا کند، شاید در این امر نهفته باشد که طنز نویسان افغانستان
عمدتاً به مسایل و موضوعاتی داغ سیاسی نمی پردازند و تنها گاهی قصابان را
از چنگک طنزهای خویش می آویزند و گاهی هم خبازی را در تنور داغ طنزهای خوش
می اندازند و یا هم خشوهایی را به شلاق می بندند.
نکتهء دیگری که در طنزهای کارتهء وزرا می
تواند برجسته باشد، زبان نوشتاری است.
طنز نوسی افغانستان هنوز از نداشتن یک زبان
پیراسته و روان رنج می برد. با وجود کاستی های که این جا و آن جا در زبان
نوشتار طنزهای رحیمی دیده می شود با این حال زبان طنزهای او روان،ساده و
دلنشین است.
رحیمی از دید اجتماعی – سیاسی روشنفکرانه
برخوردار است و این امر می تواند حوزهء طنز پردازی او را بیشتر از آنچه که
هست گسترش دهد.
رحیمی از فاکولتهء انجینری دانشگاه کابل
دانشنامهء لیسانس دارد و از این جا میانبر راهی به سوی طنز نویسی زده است.
رحیمی در زنده گینامهء کوتاه خود مسلک مهندسی را در بازار مکارهء افغانستان
متاع بی خریدار دانسته است. شاید همین امر سبب شده است که او هیچگاهی در
این رشته کار نکند.
در افغانستان شمار آن شاعران و نویسنده
گانی که در بخش های علوم طبیعی، طبابت و مهندسی آموزش دیده اند، کم نیستند.
اکثراً چنین شاعران و نویسنده گانی به
مانند نویسنده طنز های کارتهء وزرا پس از ختم آموزش در پشت دروازهء مسلک
خویش سنگ بزرگی گذاشته اند.
رحیمی پس از پایه گذاری دانشگاه هرات به
سال ۱۳۶۷ کار در این دانشگاه را به حیث استاد در بخش هنرهای زیبا آغاز کرد
و تا سال ۱۳۷۲ به شغل استادی ادامه داد.
بعداً کارمند کمساریای عالی سازمان ملل
متحد در امور پناهنده گان گردید، اما زمانی که به سال ۱۳۸۲ کمیسیون حوزه یی
حقوق بشر افغانستان درهرات ایجاد گردید، او به حیث نخستین رییس این کمیسیون
استخدام گردید.
رحیمی هم اکنون در کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان مدیر
برنامه ها می باشد. |
