مجتمع جامعهء مدنی افغانستان

مجما

مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما

	شما در اینجا هستید: صفحهء نخست >> پنجرهء به سوی کتاب >> ...و گریه صد قرن...
	...و گریه صد قرن در گلو دارم ...و گریه صد قرن در گلو دارم ششمین گزینهء شعر پرتو نادریست که اخیراً به وسیلهء بنگاه نشراتی میوند به نشر رسیده است. در این گزینه شعر های کلاسیک شاعر گرد آوری شده است او در مقدمهء کتاب زیر نام (یکی دو نکته به جای مقدمه) نوشته است: "آنچه را که دراین گزینه می خوانید ، شعر های پراگنده ء من است از روزگاران به غارت رفته ء جوانی تا آن گاهی که گرد پریشان  پیری در آسیای همیشه گردان روزگار، روی سرم نشست و نشست و نشست ، همچنان که  می نشیند. شماری از شعری آمده، نا مکمل اند . درست مانند زنده گی خودم . مانند خنده های که نتوانستند روی لبان من رنگ گیرند. مانند  جوانی گم شده ام. حالا می دانم که « تصویر گر بزرگ» نادرنادرپور، وقتی  که سروده بود : « ما کودکان زود به پیری رسیده ایم » سوگنامه ء  گم شدن جوانی جمعی  مردم خود را سروده است. این شعر از اندوه بزرگ جمعی لبریز است. مانند آن است که ژرفای اندوه این  شعر  را نمی توان در جوانی دریافت. سالهای  پشین بود . دریکی  از روز ها که کوله بار بی سرپناهی خود را در کوچه های گل آلود خیر خانه بر دوش می کشیدم ، این سطر ها در ذهنم شکل گرفتند :   « تمام زنده گی من کوله با رکوچکی بود                 که ازخانه یی به خانه یی می بردم و عا قبت آن را در کوچه های کهنه ء شهر                     گم کردم »   و قتی  این سروده در گزینه ء « سوگنامه یی برای تاک » و در  رسانه ها به نشر رسید ،جماعت سرخپوشان سیه زبان بر من خرده گرفتند که نگاه کنید ! او خود زنده گی  اش را کوچک خوانده ا ست. با خود گفتم نفرین بر شما باد! که راه در سایه ء شتر می زنید و  خود را در پندار های سرطانی  تان نا بخردانه شتر می انگارید!   به هر حال آخرین باری که خواستم  گزینه یی از شعر های کلاسیک خود را به نشر برسانم ، بادریغ دریافتم که در تداوم استبداد سرخ  و سبز و سپید،  شماری زیادی از شعر هایم درانفجارحوادث گم شده اند . شعر های گم شده عمدتاً قصیده گونه ها یی بودند همراه با غزلها ، چهار پاره ها و مثنویهایی .      و ترانه هایی . نمی دانم شاید گرایش به سپید سرایی در سالهای پسین آن ها را در ذهن من بیرنگ ساخته بود. البته این امر برای شاعری که ازراه های دشوار گذار اوزان عروضی  به سوی اوزان آزاد و شعر سپید راه زده است می تواند بسیار درد آور باشد. من سالهای درازی را درپشت دیواره های پست و بلند  اوزان عروضی و آزاد زیسته ام و رنج  برده ام  تا این که رسیده ام  به شعر سپید و به قول دیگر شعر بی وزن.  مانند آن است که این همه راه را گام به گام پیموده ام نه با جهش و نه هم با پرواز. آنها های که یک شبه راه صد ساله را پشت سر گذاشته اند  و با یک جهش رسیده اند به پسا پسا پسا... مدرن ، این دنیای گسترده گوارای شان باد! می دانیم که از گام عادی تا گام اساطیری  فاصله بسیار است و هر کسی با گامهای خود راه می رود.   من در هر شعر توقفی داشته ام و چنان است که حس می کنم که آن همه  شعر های گم شده پاره های از روان ، عاطفه و هستی مرا با خود برده اند . خوب با این همه  می توان شاد بود ، برای آن که نیمه ء گیلاس هنوز پر است. اگر تشنه اید میتوانید آن را سر بکشید و یا هم جرعه یی بنوشید و اگر هم بی نیاز ید می توانید آن را به یک سو بگذارید!   چیز دیگری ما را نیست ، تشنه کامی از شما دور باد!" جهت مطالعه شعرهای این دفتر، می توانید این جا را کلیک کنید! صفحهء گذشته

 آیا می خواهید با مجما همکار باشید؟  ||  بازخورد  ||  جستجو  ||  پست برقی ||  دیگر ویب سایت ها  || فهرست

برای دیدن بهتر ویب سایت مجما شما صفحهء کمپیوتر خود را به 768*1024 هماهنگ سازید و از بروسر IE6 یا بلند تر استفاده نمائید!