|
دادخواهي عبارت از
mechanism
يا راهکاري است که در سراسر
گيتي توسط سازمان هاي مدني، فعالان امور
اجتماعي و حتي خود سياستگزاران درجهت
تأثيرگذاري در سياست هاي به کار مي رود. سياست
(Policy)
عبارت از پلانها، سلسله اقدامات يا مجموعهء
مقرراتي است که نهاد هاي دولتي، بخش خصوصي و
ديگر سازمان ها جهت تعيين و نفوذ بر تصميم ها
و طرز العمل ها اتخاذ مي کند. دادخواهي، شيوه
يا ابزاري براي پاسخگويي به مشکلاتي است که
جهت رفع آن برنامه هاي ديگر موجود است.
دادخواهي روند دقيق نفوذگذاري
بر آناني است که سياست ها را تعيين مي کنند.
دادخواهي هميشه:
1.
به تمام انواع تبيعض پاسخ مي
گويد
2.
معيشت تعداد چشمگير مردم را
بهبود مي بخشد
3.
سياستگزاران و مجريان را در
تمام سطوح مورد هدف قرار مي دهد
4.
ريشه در تجربيات ساحوي و ارزش
هاي اساسي سازمان دارد
5.
ظرفيت "کمک به خود" مردم را
بالا مي برد
6.
روند عرضه خدمات را سرعت مي
بخشد
برداشت هايي از دادخواهي:
"دادخواهي يعني تأثيرگذاري بر
تصميمگيران. شمار زيادي بر اين باور اند که
دادخواهي يعني فرياد کشيدن تند و روياروي
است ، در حاليکه يکي از الزامات دادخواهي اين
است که نبايد منجر به رويارويي تند شود.
دادخواهي خيلي وسيعتر از آن است که تا به حال
تصور رفته است."
"دادخواهي يک روند آگاهانه
است که از عمکرد هاي سنجيده شده تشکيل مي
شود. بنابراين هنگام ساختن راهبرد (strategy)
هاي دادخواهي بايد در نظر داشت که بر چه کساني
مي خواهيم تأثير بگذاريم و چه چيزي را مي
خواهيم تغيير دهيم".
دادخواهي يک راهبرد نسبتاً نو
براي سازمان ها و نهاد هاست. اکنون سازمان هاي
جهاني توسعه در برنامه هاي کاري شان دادخواهي
را شامل ساخته اند و مهارت ها و تجربه هاي
ارزشمند نو يني راکسب کرده اند".
"دادخواهي عبارت از استفاده
منظم اطلاعات است در جهت تغيير دادن سياست ها
به نفع طبقات و رده هاي محروم جامعه."
سازمان هاي غير دولتي جنوب، به
صورت فزاينده مهارت هاي دادخواهي شانرا جهت به
چالش کشيدن سياست هاي محلي، ملي و بين المللي
پرورش مي دهند. نتيجه اين کوشش ها، تقويت
ساختار هاي جامعه است تا به وسيله آن مردم
فقير در روند تصويب سياست ها و در اداره زنده
گي شان بتوانند سهم گرفته گيرند.
در مورد دادخواهي ادوارد
1993 يک چنين تعريفي را از داد خواهي به دست
داده است :
"هدف، تعديل شيوه هايي است که
توسط آن قدرت، منابع و ايده ها در سطح جهاني
مصرف و توزيع مي گردد، تا مردم و سازمان هاي
جنوب فرصت واقعيت بينانه تري را در راستاي
اداره توسعه شان داشته باشند." او به اين نظر
است که سازمان هاي غير دولتي بايد اين دو
رويکرد
(approach)
را داشته باشند:
1.
رويکرد محوسازي: که سطح سياسي
نهاد ها را هدف مي گيرد.
اين رويکرد سعي دارد تا بر
فرايند ها، ساختار ها و انديشه هاي جهاني نفوذ
کند. براي پيروزي، اين رويکرد نيازمند سازمان
هاي وسيع علاقه مند و حمايت زياد است.
2.
رويکرد اصلاحي: که سطح تخنيکي
و منطقوي نهاد ها را هدف مي گيرد
اين رويکرد سعي دارد تا بر
موارد مشخص سياست ها، برنامه ها و پروژه ها
نفوذ کند. براي رسيدن به هدف، اين رويکرد
نيازمند توجه به مواردي است که فضاي گفتگوي
سازنده را باز تر سازد که بدون دانش تخنيکي
دقيق که ناشي از تجربيات ملموس کاري باشد،
ميسر نيست.
چه ها دادخواهي نيستند؟
نوعي دادخواهي که اين نوشته به آن اشارت دارد
، نفوذ در روند تصميم گيري و سياست گزاري ها
ست. بناءً دادخواهي به معني گسترش ساحه کاري و
يا راه اندازي کمپاين عمومي جهت تغيير دادن
فعاليت هاي اجتماعي نيست. يا ابزاري براي
اثبات موجوديت، آگاهانيدن دولت و مردم از
فعاليت ها و يا جلب کمک هاي مالي نيست.
دادخواهي از تبليغات به نفع يا سازمان فرق
زيادي دارد.
|
