|
تفحص عرف، عادات و كلتور،
حادثه جديد نه بلكه جز ثقافتي به شمار مي رود
كه بررسي و موشگفاي ژرف انسان را به دوره فهم
عاميانه و يا بر عكس انحطاط و افول آن معاضدت
و چهره واقعي و مصنوعي ايجاد گرانش را عريان
مي نمايد، چنانچه كشور باستاني ما روز گاري
مهد مدنيت ها، گذر گاه فرهنگها و پرورشگاه فكر
و تهذيب انساني بوده فرهنگهاي مختلف و
پرورشگاه فكر و تهذيب انساني بوده فرهنگهاي
مختلف و فراواني را در سينه دارد كه به طور
مختصر شمه يي از رسم عروسي هموطنان اهل هنود
خود را در اين نوشته خدمت خوانندگان عزيز خود
تقديم مي دارم.
عروسي كه هدف اصلي آن تشكيل
خانوادهف پيوند صميميت بين دو جنس پسر و دختر
در شرايط مساعد جهت تداوم نسل و بقا مي باشد
در بين هموطنان اهل هنود ما به شكل ذيل صورت
مي گيرد.
خواستگاري:
هر پدر، مادر يا فاميلهاي
پسران و دختران علاقمند و يا آرزوي اوليه
فاميل را سعادت و نيكبختي فرزندان چه پسر باشد
و يا دختر تشكيل مي دهد، بناء هموطنان نجيب
اهل هنود نيز بر مبناي همين اصل قبول شده به
سر نوشت آينده فرزندان شان خيلي با جديت مي
انديشند. روي اين ملحوظ پسران يا دختران شان
پا به دوره شباب مي گذارند از همان آوان در
فكر همسر شدن آنها مي باشند تا بتوانند با يك
فاميل نيكف خوش اخلاق، مودب، كار كن، زحمتكش و
با ديانت پيوند زنده گي شان محكم شود. به اين
اساس فاميل پسر، دختر مطلوب را به پسر كانديد
مي دهند، بعد از رضايت پسر، فاميل وي چند نفر
از بانوان نزديك مانند مادر، خواهر، عمه،
خاله، و در صورت داشتن، عروس آنها جمعاً يا
عده اي به خانه دختر يعني نزد فاميل دختر رفته
موضوع پيوند زنده گي آنيده را مطرح مي سازند.
فاميل دختر هم معلومات خود را
در مورد بچه تكميل يعني از فاميل پسر وقت مي
خواهند، موضوع را فاميل دختر با اقارب نزديك
خود چون كاكا، ماما، خواهران، برادران، خاله
ها، عمه ها و عده اي از اقارب نزديكان و
بزرگان محل مطرح مي نمايند، در صورتيكه همه به
موافقه برسند، بعد از مراجعه چند مرتبه، مردان
و بانوان، متعاقباً در يك روز معين شريني مي
دهند.
در بين هموطنان شريف اهل هنود
ما دوره نامزدي هم وجود دارد. بنا بر آن در
روز هاي عنعنوي مانند روز هولي، روز گنش، روز
ويساك، روز سنگران «روز مادر» يعني در سال
دوازده روز بين آنها روز ملي مي باشد كه در
اين روز ها پسر مطابق توان مالي خود چيزي تهيه
كرده، به خانه خسر مي رود.
قبل از عروسي فاميل با نوبه
«دوشيزه» خود چنين درس مي دهندف يعني درس وفا،
محبتف تربيه خوب اطفال، احترام به بزرگان
مخصوصاً اقارب شوهر «خسر و خشو» عدم خشونت را
برايش مي آموزانند.
عروسي را مي توان در هر روز و
يا ماهيكه آمادگي داشته باشند صورت گيرد يا به
عباره ديگر كدام موانعي وجود ندارد. اما
عمدتاً عروسي ها در روز هاي ويساك صورت مي
گيرد.
ماه حمل مصادف مي باشد به روز
جشن ويساك اهل هنود، در اين مراسم عنعنوي كه
هر سال به وقت معين آنها بر گذار مي گردد،
تمام برادران هندو از نقاط مختلف كشور سهم مي
گيرند و با شور و شعف از اين روز تاريخي
استقبال مي نمايند.
اين جشن يك هفته دوام مي كند و
مسافرين از هر نقطه كشور به غرض اشتراك در اين
مراسم جشن در باغ سلطانپدر ولسوالي سر خرود
ولايت ننگرهار گرد هم مي آيند.
آغاز اين مراسم عنعنوي ساعت سه
و نيم بعد از چاشت آغاز مي شود. تخت رواني
مزين به تكه هاي رنگين گل، در جاده با صد ها
علاقمند بدرقه مي شود. بين اين تخت روان، كتاب
«گرنت» مي باشد كه از درمسال «گواروداوره» شير
جلال آباد به باغ سلطانپور انتقال داده مي
شود.
انتقال كتاب گرنت با
شوروهلهله، اتن ها، چوب بازي، ترانه ها و عطر
پاشي و گل پاشي صورت مي گيرد. چند قدم پيشتر
از تخت روان پنج نفر موسفيد موقعيت داشته كه
به نام پنج پياره «پنج محبوب» ياد مي شوند.
ايشان لباس هاي زرد به تن و شمشير هاي برهنه
به دست و دستمال هاي سپيدي به گردن مي آويز
ندو شمشير را طوري با خود نقل مي دهند كه سر
آنها بالا گرفته مي شود و شخصي در بين صف،
بيرق زردي با خود حمل مي كند.
چند قدم پيشتر، صف اطفال
سرچنوش اهل هنود قرار گرفته ترانه و آواز مي
خوانند. حلقه ديگري پيشتر از آن در حالت رفتار
چوب بازي مي نمايند، حلقه ديگر در پيشاپيش هم
در حالت رفتار سرود مخصوص مذهبي مي خوانند كه
اين سرود با دهل، سرنا و زنگ همراهي مي شود.
كتاب «گرنت» توسط تخت روان به
وسيله اشخاص مربوط درمسال و ساير علاقمندان
طور پياده از درمسال آورده بعد از يك قسمت
زياد فاصله كتاب ذريعه موتر به باغ سلطانپور
انتقال داده مي شود.
معمولاً در داخل اين تخت روان
كتاب «گرنت» موجود است و پهلوي آن «طثت ملرا»
هنگاميكه به درمسال باغ سلطانپور مواصلت مي
كند، حلوا به طور خيرات به هم تقسيم مي شود.
البته بايد متذكر شد كه علاوه بر حلوا، پري
«پراته»ف چوله، نخود شور، پنير، جليبي، شيريني
هاي گوناگون و مشروبات غير الكولي هم به مردم
اهدا مي نمايند. بعد از آن نفر موظف درمسال،
كتاب را بر سر خود گرفته و به جاي مخصوص قرار
مي دهند.
يك كتاب در اين درمسال به مقصد
سجده و عبادت نهاده مي شود و كتاب ديگر در
مقابل آن به غرض ختم جريان اين مراسم. اين
كتاب در هر 48 ساعت يك دفعه ختم مي شود بدون
اينكه وقفه يي در خواندن آن به ميان آيد.
از جابرين نمايشهاي ميله
ويساك، برگذاري جشن عروسي و عقد نكاح دهها
دختر و پسر جوان است كه براي شگون نيك ايام
خجسته اين ميله باستاني را انتخاب مي كنند.
مراسم عروسي، مرحله هاي مختلف
داردف يعني در ابتدا داماد را نزديك چشمه آب
برده، غسل مي دهند و او را بالباس عروسي كه
قبلا تهيه شده مي باشد ميو پوشانند. اقارب و
دوستان وي با رقص و چوب بازي كه توسط دهل و سر
نا همراهي مي شود، داماد را به محل برگزاري
مراسم عروسي يعني «گداودواره» كه در آنجا كتاب
گرنت نيز گذاشته شده مي برند چند لحظه بعد
خويشاوندان عروس، عروس را با خود به همين جا
مي آورند، بعد از اين لحظات، خويشاوندان عروس
و داماد متقابلا دسته هاي گل اميل را كه در
آن، با نكنوت هاي افغاني آويخته شده به گردن
عروس و داماد مي اندازند، البته اين نوع
استقبال متقابله مي باشد كه از طرف هر دو جانب
انجام مي يابد.
در شروع مراسم عروسي، با نكاح،
عروس و داماد مقابل «گرو گرنته» آمده سجده
احترام به جا مي آورند. بعداً عبارات مخصوص
توسط «گرنتهي» خوانده مي شود. سپس همين عبارات
توسط يك دسته موسيقي نوازان كه در كنار
گروگرنته نشسته مي باشند، تا عروس و داماد يك
دور مكمل را به دور «گروگنت» طي نمايند،
خوانده مي شود. به همين ترتيب عروس و داماد،
چهار دور گرنت را دنبال مي كنند كه در صف اول،
داماد و در صف دوم، عروس قرار دارد. در همين
اثنا، چادر عروس به چادر داماد گره شده مي
باشد. در اخير اين مراسم، عروس و داماد مقابل
گرنتهه مي ايستند تا مراتب احترام و سجده را
به جا آورند.
در پايان مراسم يك ديگ حلوا كه
توسط كميته تنظيم مراسم بر گذاري ميله تهيه
شده مي باشد به اشتراك كنندگان توزيع مي گردد.
بعد از ختم اين مراسم، مراسم
ديگري به نام «دولي» آغاز مي شود كه توسط آن
عروس به خيمه داماد برده مي شود.
در حصه مصارف بايد نوشت كه
مبلغ پنجصد افغاني از جانب خانواده داماد و
مبلغ سه صد افغاني از جانب فاميل عروس پرداخته
مي شود كه مبلغ مذكور به كميته تنظيم مراسم بر
گذاري عروسي تحويل داده مي شود. كميته مذكور،
موظف است، به پول مذكور يك ديگ حلوا و گروه
موسيقي نوازان را مهيا نمايد، ناگفته نبايد
گذاشت كه كميته مذكور اشخاص بي بضاعتي را كه
قدرت پرداخت اين مبلغ را ندارند، معاف مي
نمايند.
چيزيكه يا نكته اي كه قابل دقت
مي باشد اينكه خوشبختانه پولي به نام طويانه
به هيچ اسم و رسم پرداخته نمي شود، امد دارم
كه اين سنت پسنيده سرمشق ساير هموطنان ما قرار
گيرد.
بايد نوشت كه در هر ميله
تاريخي «ويساك در حدود (60_70) مراسم عروسي بر
گذار مي شود كه توسط كميته مذكور به اساس نوبت
تنظيم مي شود. در بخش اعضاي كميته بايد نوشت
كه اشخاص، داوطلبانه و افتخاري سهم مي گيرند و
فعاليت به خرچ مي دهند.
تخت جمعي:
بعد از آنكه مراسم عروسي به
پايان رسيد چند روز بعد از طرف فاميل عروس
«دختر» ضرورت اوليه با نو و فاميل شوهرش كه
شامل زيورات، البسه، اشيا منزل مانند راديوف
تلويزيون، ماشين خياطي و ظروف آشپزخانه... را
جمع نمود به اشتراك اقارب نزديك عروس مانند
پدر، كاكا، ماما، برادران و عده اي از بزرگان
قوم به شمول مادر، خواهران، خاله ها، عمه ها،
خانمهاي برادران عروس به اتفاق هم به شمول
نوازنده گان محلي به ضرب (دايره، دهل، سرناي و
دولكي) ايشان را همراهي مي نمايند بعد از صرف
طعام و شنيدن نغمه هاي دلپذير متعاقباًهمه
اشياي كه به نام جهيز آورده اندف همه را يك يك
نشان مي دهند.
علاوه از اشيايي كه به عروس
ارتباط دارد مطابق توان به پدر، مادر،
خواهران، برادران و ساير اقارب نزديك شاه از
طرف فاميل دختر تحفه ها مي دهند.
تفاوت عمده تخت جمعي اهل هنود
با ساير باشندگان اين مرز و بوم در اين است كه
ساير باشنده گان اين كشور در بردن جهيز بانوان
سهم مي گيرند، اما بر خلاف اهل هنود قشر ذكور
و اناث مساويانه سهم ميگيرند. |
