مجتمع جامعهء مدنی افغانستان

مجما

مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما

	شما در اینجا هستید: صفحهء نخست >> ادبیات >> شعر >> مادر
	داود عرفان مادر   اینجا میان ولوله ی مردمان شهر همزاد خاطرات قرون گذشته را                                           بر دار می زنند جلاد دورترین نقطه ی زمین بربیرقش کبوتر و بر گردنش صلیب                                                در دست او اتم رو سوی او نموده و پرسان می کند: عمرت به سر رسیده ، بگو چند ساله ای؟ محکوم با صلابت عمر گذشته اش                                              فریاد می زند: دهها برابر عمر توی غریب من سالها که تو نوزاد بوده ای  " با آیه های خشم خدا قد کشیده ام" اجداد پرغرورترا،                         روزگار پیش برخاکدان مذلت نشانده ام همتای بی رقیب ترا ،                           خاطر تو هست با دست پرتوان خودم خاک کرده ام من مانده ام از مرزهای دارو گیوتین گذشته ام من زنده ام وزسرحدات خدعه ونیرنگ و مکرتو                                                 خواهم گذشت نیز! ... ناگه زبین جمع مردی که آفتاب درانگشت او عیان با نغمه ی سرود نیاکان میهنش                                         فریاد می کشد: او مادر من است ما زنده ایم ، وَ او نیز زنده است مادر همیشه زنده ی جاوید عالم است   صفحهء گذشته

 آیا می خواهید با مجما همکار باشید؟  ||  بازخورد  ||  جستجو  ||  پست برقی ||  دیگر ویب سایت ها  || فهرست

برای دیدن بهتر ویب سایت مجما شما صفحهء کمپیوتر خود را به 768*1024 هماهنگ سازید و از بروسر IE6 یا بلند تر استفاده نمائید!