مجتمع جامعهء مدنی افغانستان

مجما

مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما

	شما در اینجا هستید: صفحهء نخست >> ادبیات >> شعر >> ناجوها
	داود عرفان ناجوها تقدیم به روان پاک پدرم، آن معلم شهیدی که مردانه قدم درجاده ی سرخ شهادت نهاد و گمنام و بی قبرجاودانه شد. من دلم می خواهد شب جمعه به سرقبرپدر                                دسته گلی افشانم. راستی! نه،نه،نه من دلم می خواهد                        که سرقبرپدرهای شما                                                     ( بی پدران )                                                                        گلاب افشانم. □  پسرم می گوید: شب جمعه ست پدر!  "من دلم می خواهد                          که بمن خاطره تعریف کنی                                                              قصه ی ناجوها..." ... من دلم می لرزد اشک من می لغزد غنچه ی خنده به لبهای پسرمی فسرد                                               می پرسد: پدرم!       توچرامی گریی؟ من به او می گویم: پسرم! وقتی ازلاله سخن می گویند من دلم می گیرد وقتی ازناجوی سرسبززمان                                     خاطره تعریف کنند بغض من می ترکد. پسرم باردگرمی پرسد: توچرامی گریی ؟ من به اومی گویم: پسرم ! یادپدرافتادم یادآن لاله ی سرخ یاد آن ناجوی سبز ... پسرم گریه کنان می گوید: وکنون او کجاست؟ وبه او گریه کنان می گویم: پدرم پیش خداست. باردیگرپسرم می پرسد: گوربابا به کجاست ؟ من به او می گویم : هرکجا میهن ماست .                                                                                                                                                  25/4/ 86 صفحهء گذشته

 آیا می خواهید با مجما همکار باشید؟  ||  بازخورد  ||  جستجو  ||  پست برقی ||  دیگر ویب سایت ها  || فهرست

برای دیدن بهتر ویب سایت مجما شما صفحهء کمپیوتر خود را به 768*1024 هماهنگ سازید و از بروسر IE6 یا بلند تر استفاده نمائید!