مجتمع جامعهء مدنی افغانستان

مجما

مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما          مجما

	شما در اینجا هستید: صفحهء نخست >> ادبیات >> شعر >> مردان خوشبخت!
	پرتو نادری مردان خوشبخت!   وقتی ستاره ات در اين آسمان تنگ نمی تابد دلتنگی تو خود ستاره ييست که مفهوم بلند روشنايي اش را من  می دانم                و همزاد جاودانه ء من  خورشيد                    * درسر زمينی که آب را در عمق  صخره های تشنه گی زندانی کرده اند درختان ، شرمسار  ميوه های  بی  آبی خودند و باغ صميميت سبزش را چنان  پای اندازخون آلودی گسترده  در رهگذارحادثه هايي که شايد هنوز پای در رکاب نکرده اند                      *  ديروز با عصای نا توانی خويش از مراسم فاتحه خوانی  درختان بر می گشتم و امروز در گورستان خاکستر                                    ققنوس  بی سر پناهی خود را  جستجو  می کنم شايد آن کی  به دنبال من می آمد                                        تو بودی شايد سايه ء من بود هر چند مردان خوشبخت در سرزمين من ستاره يي در آسمان                          و سايه ء در زمين ندارند مردان خوشبخت در آسمان دلتنگی خويش با ستاره های هم آغوش می شوند                                         که نام ديگر شان فرياد است   های ! اي  يار اي  يگانه ترين يار دلتنگيت  را آسمانی برافراز صفحهء گذشته

 آیا می خواهید با مجما همکار باشید؟  ||  بازخورد  ||  جستجو  ||  پست برقی ||  دیگر ویب سایت ها  || فهرست

برای دیدن بهتر ویب سایت مجما شما صفحهء کمپیوتر خود را به 768*1024 هماهنگ سازید و از بروسر IE6 یا بلند تر استفاده نمائید!