|
شهیر داریوش
شاعر برنده
جایزه ء ادبی صلح سال 1386
داریوش به
سال 1362 خورشیدی در شهر تالقان مرکز ولایت
تخار به جهان آمده است .
او هنوز کودک
بود که خانواده اش به پا کستان پاهنده شد . او
در پاکستان به مکتب رفت و دوره ابتداییه را
همانجا تمام کرد . وقتی خانواده دوباره به
کشور بر گشت
داریوش دوره ء
میانه و لیسه را در زادگاهش شهر تالقان به
پایان آورد.
او هم اکنون
در دانشگاه کابل در دانشکده زبان و ادبیات در
بخش زبان و ادبیات فارسی دری درس می خواند .
از کوده کی
به شعر و شاعری علاقمند بود و نخستین سروده
هایش را زمانی پدید آورد که هنوز ده سال داشت.
پدر و مادر
نخستین شنونده گان شعر های او بودند .
بدینگونه پدر
و مادر نخستین کسانی هستند که نه تنها به شعر
های داریوش با علاقمندی گوش می دادند ؛ بلکه
او را در این راه تشویق و حمایت نیز می
کردند.
در دانشگاه
شهیر داریویش توانست با حلقات گسترده تری ادبی
فرهنگی راه پیدا کند . آشنایی او با این
حلقات ادبی و شخصیت های فرهنگی یک بار دیگر
اورا بر انگیخت تا باتمام هستی به سیر و سفر
های تازه در سزمین شعر و ادبیات بپردازد . به
گفته خودش صفحه صفحه روی میز ریخت تا این که
از هر ورقی دهها غزل ناب قامت کشید :
مردی که صفحه
صفحه فرو ریخت روی میز
مجموعهء پر
ازغزل ناب شد
داریوش به
روابط فرهنگی اش با حلقات ادبی در شهرکابل و
شماری از شاعران دیگر که به نوعی بر شاعری او
موثر بوده اند و او را تشویق مرده اند، اهمیت
بزرگی قایل است.
او خود باور
دارد که سمیع حامد ، پرتونادری ، حیدری وجودی
، ضیا رفعت ، رفیع جنید ، ژکفر حسینی ،وهاب
مجیر و شمار دیگری ازشاعران او را در امر شعر
و شاعری همیاری کرده اند.
« حاشیه ء دو
نفری » نتیجه ء کار سالهای پسین اوست . این
گزینه ء شعری داریوش بیشتر در بر گیرنده ء غزل
های اوست ؛ اما داریوش غزل را با هنجار های
نوین می سراید .
با این حال
داریوش اخیراً خواسته است تا حله ء شعرش را در
کارگاه شعر سپید نیز ببافد ؛ چنان که شعر های
بلند« باتو» و « پیاده هستم » تجربه های تازه
ء داریوش درزمینه ء شعر سپید است.
داریوش به سال
1385 عضویت انجمن قلم افغانستان را به دست
آورد و مدت زمانی به عنوان دبیر در کاشانه ء
نویسنده گان جوان افغانستان کار می کرد.
|
