مجتمع جامعهء مدنی افغانستان (مجما)

	پروانه وجدان
زمستان سرد و قیمت های بلند

زمستان همیشه برای مردمان فقیر فصل خوش آیندی نیست؛ اما زمستان امسال شاید یکی از سرد ترین و دشوارترین فصل زمستان در سال های اخیر باشد. در اقر سرمای زمستان امسال صد ها تن در دهکده و ولسوالی های کشور جان داده اند . پند روز پیش یک خانواده ء بیجا شده کودک دوماههء خود را به سبب نا توانی به دوهزارافغانی به فروش رساند. قیمت های مواد سوخت و مواد خوراکی هر روز بالا می رود و همین حالا قیمت ها چند برابرشده است. چندی پیش بی نظیر بوتوصدراعظم پیشین پاکستان دراثر یک حادثه ء خونبار انتحاری کشته شد. این حادثه وضعیت سیاسی پاکستان را بی ثبات ساخت. اما همین حادثه در افغانستان سبب بلند رفتن چند مرتبه یی قیمت های مواد خوراکی گردید. کشور ما از نظر مواد غذایی به کشورهای همسایه و بیشتر به پاکستان و ایران و ابسته است . هر زمانی که وضعیت در این دو کشور با تحولاتی رو به رو می شود قیمت های مواد غذایی در بازار های کشور چند برابر می شود. یک زن بیوه که شوهرش را در زمان جنگ های مجاهدین از دست داد ه است می گوید که: �پس از شهادت شوهرم یگانه فرزندم را با هزاران مشکلات بزرگ ساختم . او عروسی کرد و صاحب چهار فرزند شد ، اما سه ماه پیش او در یک حمله ء انتحاری کشته شد و فرزندان او یتیم شدند .حالا با تمام مشکلاتی که دارم من از آنها سرپرستی می کنم . او گفت: چند روزپیش با هشتاد افغانی رفتم به آرد فروشی تایک سیر آرد بخرم . وقتی آن جا رسیدم آرد فروش گفت که قیمت یک سیر آرد (230)افغانی است . پیسه ها را آرد خریدم و وقتی به خانه رسیدم یکی از نواسه هایم بی حال افتاده بود. او را به شفاخانه بردم؛اما او دیگر جور نشد و در شفاخانه جان داد.� شاید روزانه تعداد زیادی از کودکان در شهر کابل ، شهر های دیگر و در دهکده های کشور به سبب سرما و گرسنه گی جان خود را از دست بدهند. این روز ها ازرادیو ها و تلویزیون ها می شنویم که راه های ارتباطی بسیاری از ولسوالی ها با مراکز ولایات بسته شده است . مردمان این ولسوالی ها و دهکده ها به مواد سوخت ، مواد خوراکی و دارو ضرورت دارند . دولت نمی تواند به این مناطق کمک برساند. در حالی که فصل زمستان در در مناطق کوهستانی و دور دست افغانستان همیشه برف باری زیادی دارد. در زمستان بیماری های زیادی پیدا می شود . غیر از آن وقتی مردم گرسنه به مانند این گرسنگی خود سبب بیماری می شود. دولت باید پیش از رسیدن زمستان به فکر مردم می بود. دولت ها وظیفه دارند تا به مردم خود کمک کنند . یک سیر چوب در کابل شصت افغانی است. حالا یک معلم یک مامور پایین رتبه ء دولت با سه یا چهار هزار معاش چه کاری می تواند انجام دهد . برای کودکانش نان بدهد، یا برای آنها چوب بخرد و یا هم کرایهء خانه را بپردازد. امروز مردم ما به نان ضرورت دارند ، اما زمینداران در زمین های خود کوکنار کشت می کنند. کشت کوکنار برای مردم هیچ فایده یی ندارد ، تمام فایده ء آن به جیب قاچاقبران می افتد. کشت خشخاش خود سبب می شود که مردم حبوبات خوراکی را کشت نکنند. نتيجهاش همین است که ما باید برای یک لقمه نان خشک هم محتاج کشور های همسایه باشیم. دولت باید دهقانان را تشویق کند و به آنها کمک کند تا آنها به کشت تریک پایان دهند وبه جای آن گندم ، برنج و دیگر حبوبات خوراکی کشت کنند. تا زمانی که در زمین های افغاستان کوکنار کشت میشود این کشور همچنان گرسنه باقی می ماند.

صفحهء گذشته